هوش مصنوعی هویت نویسنده ناشناس اتریوم را فاش کرد

ویتالیک بوترین، هم‌بنیان‌گذار اتریوم، تأیید کرده که یک تحلیل مبتنی بر هوش مصنوعی توانسته مشارکت ناشناس او در یکی از پیشنهادهای اتریوم را شناسایی کند. این ماجرا دو هفته بعد از آن رخ داد که بوترین در یک چالش عمومی از جامعه خواسته بود بررسی کند آیا ابزارهای فعلی هوش مصنوعی می‌توانند هویت نویسنده یک متن ناشناس را فقط از روی سبک نوشتار و الگوی استدلال تشخیص دهند یا نه.

طبق گزارش Cointelegraph، فرانکلین وانگ، مدیرعامل Co-Invest، با استفاده از تحلیل هوش مصنوعی توانست یک بازنویسی ناشناس از EIP-7503 را به بوترین نسبت دهد. EIP یا Ethereum Improvement Proposal به پیشنهادهایی گفته می‌شود که برای تغییر، بهبود یا توسعه بخش‌های مختلف شبکه اتریوم مطرح می‌شوند. در این مورد، متن مورد بحث یک بازنویسی ناشناس از EIP-7503 بود که بوترین آن را به‌صورت پنهانی نوشته بود.

نکته مهم اینجاست که بوترین برای پنهان کردن ردپای نوشتاری خود فقط به ناشناس بودن بسنده نکرده بود. او بعداً توضیح داد که متن را ابتدا به زبان چینی نوشته، سپس با مدل Qwen 2.5 به انگلیسی ترجمه کرده و بعد هم ترجمه را به‌صورت دستی اصلاح کرده بود. هدف این کار این بود که سبک نثر و نشانه‌های معمول نوشتاری او پنهان شود. با این حال، تحلیل هوش مصنوعی نه از روی کلمات ساده، بلکه از روی «عادت‌های فکری» و شیوه توضیح مفاهیم ریاضی و الگوریتمی توانست او را شناسایی کند.

این موضوع اهمیت زیادی دارد، چون نشان می‌دهد ناشناس‌ماندن در فضای آنلاین فقط با تغییر زبان، ترجمه ماشینی یا اصلاح نثر تضمین نمی‌شود. در گذشته، افراد بیشتر نگران این بودند که سبک نوشتار، انتخاب کلمات یا ساختار جمله‌ها هویت آن‌ها را لو بدهد؛ اما حالا مدل‌های هوش مصنوعی می‌توانند عمیق‌تر عمل کنند و از روی نحوه استدلال، ترتیب توضیح مفاهیم و الگوی فکری نویسنده هم سرنخ بگیرند.

بوترین این آزمایش را در پاسخ به بحث‌هایی انجام داد که می‌گویند تحلیل متن با هوش مصنوعی می‌تواند ناشناس‌ماندن آنلاین را بسیار سخت‌تر کند. در یک مقاله پژوهشی از ETH Zurich و Anthropic که در فوریه منتشر شده بود، پژوهشگران ادعا کرده بودند مدل‌های زبانی بزرگ، شناسایی کاربران ناشناس را در مقیاس بزرگ عملی‌تر کرده‌اند. طبق این پژوهش، هوش مصنوعی می‌تواند از متن‌های بدون ساختار اطلاعات هویتی استخراج کند، نامزدهای احتمالی را پیدا کند و درباره محتمل‌ترین گزینه‌ها استدلال کند.

اهمیت این ماجرا برای دنیای کریپتو و پروژه‌های متن‌باز بسیار جدی است. بسیاری از مشارکت‌کنندگان در بلاکچین، از جمله چهره‌هایی مثل ساتوشی ناکاموتو، از نام مستعار یا هویت ناشناس استفاده کرده‌اند. در فضای متن‌باز، ناشناس بودن می‌تواند به افراد اجازه دهد بدون فشار اجتماعی، سیاسی یا مالی روی ایده‌ها کار کنند. اما اگر هوش مصنوعی بتواند نویسندگان را از روی سبک استدلال و ساختار فکری شناسایی کند، مشارکت ناشناس در پروژه‌های فنی ممکن است سخت‌تر و پرریسک‌تر شود.

از طرف دیگر، این اتفاق فقط یک تهدید نیست و می‌تواند جنبه‌های مثبت هم داشته باشد. برای مثال، ابزارهای مشابه می‌توانند در تشخیص سرقت علمی، شناسایی جعل اسناد فنی، بررسی اصالت مشارکت‌ها یا مقابله با عملیات هماهنگ‌شده اطلاعاتی مفید باشند. اما مسئله اصلی این است که همین توانایی می‌تواند حریم خصوصی توسعه‌دهندگان، پژوهشگران و فعالان مستقل را هم تضعیف کند.

در نتیجه، تأیید بوترین فقط یک داستان جالب درباره اتریوم نیست؛ بلکه یک هشدار جدی درباره آینده ناشناس‌ماندن در اینترنت است. اگر مدل‌های هوش مصنوعی بتوانند نه‌تنها سبک نوشتار، بلکه الگوی فکر کردن افراد را تشخیص دهند، روش‌های سنتی پنهان‌سازی هویت دیگر کافی نخواهند بود. این اتفاق احتمالاً بحث‌های تازه‌ای درباره حریم خصوصی، مشارکت متن‌باز، امنیت هویتی و نقش هوش مصنوعی در تحلیل رفتار آنلاین ایجاد خواهد کرد.